PRACA PRZEGLĄDOWA
Leki recepturowe do ucha stosowane w codziennej praktyce otorynolaryngologicznej u pacjentów pediatrycznych i dorosłych – możliwości, wskazania, wyzwania
 
Więcej
Ukryj
1
Otorhinlaryngology, Institute of Sensory Organs, Polska
A - Koncepcja i projekt badania; B - Gromadzenie i/lub zestawianie danych; C - Analiza i interpretacja danych; D - Napisanie artykułu; E - Krytyczne zrecenzowanie artykułu; F - Zatwierdzenie ostatecznej wersji artykułu;
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Magdalena Beata Skarzynska   

Otorhinlaryngology, Institute of Sensory Organs, Mokra 1, 05-830, Kajetany, Polska
 
Now Audiofonol 2022;11(1):9–18
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Wprowadzenie:
W praktyce otorynolaryngologicznej najczęściej przepisywanymi postaciami leków recepturowych są krople (podawane np. do nosa lub do ucha), roztwory (stosowane do zabiegu jonoforezy), mikstury (do płukania gardła), maści (do nosa lub do ucha). Zaletami leków recepturowych jest ograniczenie lub zupełny brak substancji konserwujących, zapachowych czy barwników, co jest szczególnie istotne u dzieci i osób uczulonych. Dodatkowo można dostosować dawkę substancji czynnej do wieku i wagi pacjentów pediatrycznych, kiedy nie ma gotowego produktu leczniczego dostępnego w obrocie aptecznym zwierającego w składzie odpowiednią dawkę substancji czynnej.

Cel:
Celem pracy jest przegląd literatury, publikacji naukowych oraz wytycznych, monografii, książek z zakresu receptury aptecznej oraz otorynolaryngologicznej praktyki klinicznej, aby opracować i przedstawić kompleksowo tematykę leków recepturowych stosowanych w otologii w populacji osób dorosłych i populacji pediatrycznej, pod kątem możliwości, wskazań oraz problematycznych aspektów związanych z bezpieczeństwem i skutecznością zastosowanych substancji czynnych w lekach recepturowych stosowanych w obszarze otorynolaryngologii.

Materiał i metody:
Materiałem, który posłużył do wykonania przeglądu były publikacje naukowe dostępne w bazach medycznych (Scopus, Embase, ScienceDirect, PubMed), a wyszukiwanymi hasłami były: ear + compounding + medication, ENT + compounding + medication, compounding + drugs + ENT.

Wyniki:
ubstancje czynne najczęściej stosowane w recepturze otorynolaryngologicznej to substancje o działaniu przeciwzapalnym (np. hydrokortyzon, prednizolon), chemioterapeutyki o działaniu przeciwbakteryjnym (np. metronidazol), substancje czynne o działaniu przeciwgrzybiczym (np. nystatyna, clotrimazol), substancje czynne o działaniu miejscowo znieczulającym (np. chlorowodorek tetrakainy, benzokaina) oraz inne takie jak: mentol, tymol, olejek z mięty pieprzowej, kwas borny czy glicerol.

Wnioski:
Leki recepturowe w praktyce otorynolaryngologicznej w schorzeniach przewodu słuchowego zewnętrznego mają szerokie zastosowanie. Obecnie dostępne metody leczenia pozostają ograniczone ze względu na fakt, iż na polskim rynku farmaceutycznym istnieje niewielka liczba dostępnych gotowych preparatów, możliwych do stosowania w przewodzie słuchowym.