Dichlorowodorek oktenidyny (oktenidyna, OCT) jest często stosowanym środkiem antyseptycznym ze względu na szerokie spektrum działania, szybki efekt przeciwdrobnoustrojowy, niską cytotoksyczność oraz niewielkie ryzyko narastania oporności. Zastosowanie potwierdzone klinicznie dotyczy przedoperacyjnego przygotowania skóry oraz dezynfekcji ran ostrych i przewlekłych, w tym ran skolonizowanych przez wielolekooporne szczepy bakterii. Ze względu na korzystny profil chemiczny oraz wyjątkową stabilność strukturalną oktenidyna może być stosowana z osobna lub występować w preparatach złożonych, z dodatkiem innych antyseptyków, takich jak fenoksyetanol. Wzmiankowane cechy dichlorowodorku oktenidyny zachęcają naukowców do badania możliwości kolejnych zastosowań tego środka antyseptycznego. Przykładem jest ocena wpływu płukania jamy nosa i zatok oktenidyną na pooperacyjne wyniki endoskopowych operacji zatok czy skuteczność płukania jamy ustnej i gardła w celu leczenia ostrego bakteryjnego zapalenia gardła. Ze względu na dobrą penetrację oktenidyny przez struktury biofilmu oraz hamowanie jego powstawania przeprowadzane są także próby kliniczne mające na celu badanie nowych potencjalnych produktów medycznych, takich jak nici chirurgiczne lub rurki tracheostomijne powlekane roztworem oktenidyny. Celem pracy było zebranie wyników badań in vitro dotyczących działania oktenidyny oraz potwierdzonych klinicznie wskazań do zastosowania oktenidyny, a także zidentyfikowanie potencjalnych kierunków rozwoju i dalszych badań celem zwiększenia liczby zastosowań tej substancji w otorynolaryngologii.