Niniejszy artykuł poświęcony jest problematyce zaburzenia rozwojowego języka (DLD). Termin ten zyskał uznanie międzynarodowego środowiska naukowego i klinicznego jako ujednolicona diagnoza dla dzieci wykazujących trwałe trudności językowe o nieznanej etiologii. Zaburzenie to dotyczy dzieci charakteryzujących się opóźnionym rozwojem mowy, trudnościami w rozumieniu i produkcji języka przy prawidłowym słuchu oraz braku niepełnosprawności intelektualnej mogącej tłumaczyć te trudności, a także z wykluczeniem uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego. W artykule została omówiona ewolucja pojęcia DLD, jego formalne ujęcie w klasyfikacji ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia oraz jego znaczenie dla praktyki klinicznej i edukacyjnej w Polsce. Zaprezentowano podstawowe założenia definicyjne i diagnostyczne DLD, jego objawy oraz trudności związane z różnicowaniem go od innych zaburzeń, takich jak spektrum autyzmu. W tekście przedstawiono również rozbieżności terminologiczne istniejące w polskiej literaturze logopedycznej oraz zamieszczono rekomendacje międzynarodowego konsorcjum CATALISE, a także propozycje dostosowania stosowanych w Polsce procedur diagnostycznych i terapeutycznych do współczesnych standardów naukowych.