Wstęp:
Przesłuch międzyuszny w audiometrii tonalnej występuje, gdy bodziec akustyczny prezentowany do ucha badanego jest odbierany przez ślimak ucha przeciwnego po przekroczeniu wartości tłumienia międzyusznego (IA). W celu zapobiegania temu zjawisku stosuje się maskowanie ucha niebadanego szumem wąskopasmowym z wykorzystaniem metody stałego szumu lub metody efektywnej. Celem pracy była ocena znaczenia właściwego doboru metody eliminacji przesłuchu międzyusznego dla uzyskania wiarygodnych progów słyszenia oraz podkreślenie roli zasady cross-check w weryfikacji wyników badań i zwiększeniu ich wartości diagnostycznej.

Materiał i metody:
Analizę przeprowadzono na podstawie przypadku pacjentki po epizodzie nagłej głuchoty ucha prawego. Wykonano badanie audiometrii tonalnej z zastosowaniem dwóch metod maskowania, a uzyskane wyniki porównano oraz zweryfikowano w odniesieniu do wyników pozostałych badań diagnostycznych narządu słuchu.

Wyniki:
Zastosowanie dwóch metod eliminacji przesłuchu międzyusznego w audiometrii tonalnej skutkowało uzyskaniem istotnie odmiennych progów słyszenia. Dzięki zastosowaniu metody stałego szumu wykazano obecność rezerwy ślimakowej w uchu prawym, której nie potwierdziły wyniki pozostałych badań audiologicznych. Natomiast zastosowanie metody efektywnej pozwoliło uzyskać wyniki zgodne z obrazem klinicznym oraz rezultatami pozostałych badań diagnostycznych.

Wnioski:
Dobór metody maskowania może istotnie wpływać na wynik audiometrii tonalnej oraz jego interpretację kliniczną. Uzyskane wyniki podkreślają konieczność indywidualizacji postępowania diagnostycznego oraz weryfikacji wyników audiometrii zgodnie z zasadą cross-check z wykorzystaniem innych metod diagnostycznych. Takie podejście zwiększa wiarygodność rozpoznania i ogranicza ryzyko błędnych decyzji terapeutycznych.